Stel nu eens dat…..

Terwijl de laatste opvliegers hun weg blijven vinden ontstaat er gaandeweg een nieuw besef. Het zou weleens zo kunnen zijn dat dat hele fenomeen van vrouwelijkheid niet klopt. De borsten die ooit gegroeid zijn en een fascinerende vorm aannamen compleet in harmonie met de rest van het lichaam hebben nooit een gevoel gegeven van trots of vreugde. Zelfs niet toen diverse partners juist dit spontaan ontstane lichaamsdeel in duplo ervoeren als een geschenk dat speciaal voor hen klaarlag om van te kunnen genieten, alsof ze niet vastzaten aan een lichaam met nog veel meer onderdelen. Met gloeiende wangen dringt het door, er is meer aan de hand. Juist het verdwijnen van de maandstonden geeft het gevoel terug dat het lichaam niet slechts een broedmachine is of een lustsymbool, maar een persoon met een naam en een gezicht. Een gezicht dat altijd al gloeiend heet kon worden, ooit aangezien voor extreme verlegenheid, maar mogelijk een ander soort gevoel maskerend, het gevoel van ‘betrapt’, dat in het algemeen behoort bij jezelf voordoen als iemand die je in feite niet bent. Zou dat het werkelijk geweest zijn? Een voorbode van de nieuwe gedachten die gaandeweg steeds krachtiger zich aandienen en amper nog weg te duwen zijn? Al maanden nu gebeurt het keer op keer dat de gedachte postvat dat het niet klopt, dit lichaam als buitenkant van een persoon die zichzelf nooit werkelijk herkend heeft in specifiek die delen van het lichaam die onmiskenbaar aanduiden dat het hier om een vrouw zou gaan. Een mens, uiteraard, maar een vrouw? Nee, het klopt niet. De wangen inmiddels weer afgekoeld en het lichaam nu trillend van de kou, waar het zopas nog van hitte doordrenkt was, voeren de gedachten weer terug naar momenten in het verleden. Felheid over het onrecht dat gold, toen broers zoveel meer bleken te mogen dan zussen, op veel jongere leeftijd al. Woede over de onrechtvaardigheid dat de mening onbeduidend was, waar het ging om melden dat dienst geweigerd zou worden, aangezien er niet eens een verzoek gekomen was om in dienst te treden. De stem die te luid gevonden werd, het enthousiasme dat getemperd moest. En dan de vele opmerkingen over fysieke gedragingen ‘hou je buik in’, ‘hou je benen dichter bij elkaar als je zit’, ‘recht je schouders’. Opmerkingen die nooit in de richting van omringende menspersonen van het andere geslacht gemaakt werden. Onbegrijpelijk, die dubbele moraal. Als kind al viel dat op, dat er diverse regels golden. Wat de een straffeloos kon doen werd de ander eerst afgeraden en vervolgens bij volharding verboden. Dingen als alleen in het donker naar huis fietsen. Altijd had het geleken alsof het kolossale rechtvaardigheidsgevoel het punt was. Daar viel het immers onder te scharen. Waarom zou de ene persoon meer privileges dienen te krijgen dan de andere, terwijl beiden mens zijn in gelijke omstandigheden?

Waarom zou er een code moeten bestaan voor de ene vorm van menszijn en had de andere vorm hoegenaamd geen regels om zich aan te houden?

De afgelopen maanden voelt het als iets nog diepers. Niet alleen dat onrecht over verschil tussen de een en de ander maken is het punt, ook het diepe gevoel dat het niet aangaat deze die zich zo verwant voelt aan die anderen te behandelen als er niet bijhorend. Het is een persoonlijke onrechtvaardigheid gebleken, meer nog dan een algemene die iedereen zou kunnen bezitten en al menigmaal gehoor vond bij diverse anderen van beiderlei kunne. Misschien klopt het simpelweg niet, dit lichaam dat deze persoon omhult. Misschien is deze persoon daadwerkelijk geplaatst in een lichaam dat als ongewenst ervaren wordt. Niet vanwege de ongemakken die deze levensvorm met zich meebrengt, zoals ongesteldheden en alles wat daarbij hoort, aanhangsels op plekken waar iedereen ze voortdurend waar kan nemen en wat dies meer zij. Maar wel vanwege het diepe besef dat het lichaam niet weergeeft wie de persoon ten diepste is. Is dat ooit mogelijk dan? Kan een lichaam uitdrukken wie de persoon die zich erin bevindt daadwerkelijk is? Misschien niet. Maar stel nu eens dat…….