Zo was er Paulus de boskabouter, waar ik me bar weinig van herinner, maar dat mannetje was beslist een identificatie figuur.
Verder was er Pipo de clown, die ik ervoer als een voorbeeld figuur. Zijn vrouw Mammaloe zei me hoegenaamd niets.
Haar maniertjes waren te overdreven, haar toon was te hysterisch, haar kleding te onpraktisch en haar opmerkingen lang niet zo slim als die van haar man.
Ook Klukluk, de beste vriend van Pipo, kon ik me mee identificeren.
Als kind stond ik er totaal niet bij stil dat het mogelijk logischer was me te identificeren met de dochter van Pipo, Petra. Ik vond haar totaal niet interessant.
Dan was er nog de serie Swiebertje, waarbij ik wederom de hoofdpersoon van de gelijknamige serie helemaal geweldig vond en me totaal niet kon herkennen in Saartje, de dienstbode waarbij Swiebertje kwam opwarmen in de keuken. Zij was maar doorsnee en saai in mijn ogen.
Swiebertje daarentegen was kleurrijk en geheel zichzelf in zijn afwijken van de gevestigde orde waarin de serie zich afspeelde.
Ook in de serie Tita tovenaar was het de man die mijn interesse wekte en veel minder Tika, zijn dochter die duidelijk het vak nog niet onder de knie had.
Tita tovenaar was een man die voldeed aan mijn ideaal beeld van een man, lang van stuk, evenwichtig van karakter en met een hoge mate van eruditie.
En dan was er toen ik wat ouder werd de heerlijke serie de Dukes of Hazard.
Twee broers en een auto, wat wil een mens nog meer?
Nou ja, goede toevoeging was hun oom Jesse, een man met een baard en eveneens het evenwichtige karakter dat mij zo aanspreekt.
Hun nichtje Daisy echter was in mijn ogen een slecht geklede vrouw die aanstellerig vrouw liep te zijn op een wijze die totaal mijn goedkeuring niet weg kon dragen.
Als je dan toch vrouw was, dan zeker niet zo!
Het was me tot vandaag niet zo opgevallen, maar in alle series die ik keek was mijn identificatie punt een man.
Zelfs als een vrouw de hoofdrol had zoals bij Duel in de diepte waar Sylvia Sommer, die per abuis aangezien wordt voor Alma (ter zijde, deze informatie moest ik echt opzoeken, haar naam was totaal niet blijven hangen) een hoofdrol heeft die het verhaal draagt, waren het de mannen die mijn aandacht trokken. En daarbij kon ik mijn hart ophalen, de serie wemelde van de interessante mannen, gespeeld door acteurs als Peter Faber, Rutger Hauer en een heel stel minder bekende namen.
Ik vond rolmodellen in al deze en vermoedelijk ook andere series in de mannelijke rollen.
Daar herkende ik mijzelf in, daar spiegelde ik mij aan.
Dat me dat nu pas zo helder opvalt verbaast me dan ook.
