Mijmeringen op een zonnige dag in mei

Terwijl ik de tuintafel sta schoon te schrobben die hij ooit in zijn tuin had staan dringt het ineens tot me door. Mijn grote liefde toonde me een manbeeld dat totaal niet strookte met het beeld dat me van jongsafaan was bijgebracht. En sterker nog, het heeft mijn vrouwbeeld ook danig beïnvloed. Waar hij het doodnormaal vond om zelf zijn huis schoon te houden, zijn was te strijken en een bloemetje op tafel te zetten, waren dat voor mij stuk voor stuk zaken die ik compleet associeerde met vrouwzijn. Dus telkens als ik genoot van schoonmaakbezigheden, stond te strijken, of het huis wat fleur gaf met een bloemetje op tafel bevestigde ik aan mijzelf dat ik toch echt wel een vrouw was. Zo werd ik immers door iedereen gezien, niets in mijn verschijning deed iets anders denken. En als ik mijn grote liefde dergelijke dingen zag doen, vanuit zijn overduidelijke manzijn, ging ik er voetstoots vanuit dat hij een uitzonderlijke man was. Dat was hij uiteraard ook, hij was mijn grote liefde. Maar tegelijkertijd toonde hij me een wijze van man zijn die compleet nieuw voor me was en ik pas met terugwerkende kracht begin te erkennen en doorgronden. Hij was niet alleen in staat tot taken die gemiddeld genomen door vrouwen opgepakt worden, hij was evenzeer in staat tot taken die gemiddeld genomen door mannen aangepakt worden. Hij kon sjouwen, hij kon met elektrisch gereedschap omgaan, hij had verstand van auto’s. En het meest bijzondere was misschien wel dat het er allemaal uitzag alsof het de meest vanzelfsprekende zaak van de wereld was. Wat het natuurlijk ook is! Mijn manbeeld was een zeer beperkt beeld van hoe mannen man kunnen zijn. En ik ben druk bezig om het te herzien. Want als mijn manbeeld zo beperkt is, dan is mijn vrouwbeeld dat ook en als gevolg daarvan is het nog maar de vraag hoe gelaagd en uniek mijn zelfbeeld eigenlijk is. Mogelijk hou ik mezelf al levenslang voor de gek en zijn al mijn eigen gewoonten en handelingen niet gekoppeld aan mijn gender, maar veel meer aan wie ik ten diepste in werkelijkheid ben. En ja, gender is ook uiteindelijk een beeld. Mijn ware wezen roert zich meer en meer in mij en keer op keer realiseer ik me dat mijn uiterlijke verschijning mogelijk slechts een afleiding daarvan is, of, anders gezegd, mogelijk slechts een afgeleide daarvan is.