Het voelt temidden van mensen die op welke wijze dan ook worstelen met genderdysforie als het spreekwoordelijke 'warme bad'. Hier kun je zijn wie je bent, ook als je zelf nog niet volledig helder hebt wie dat eigenlijk is. Hier kun je je vragen stellen, ook als je niet eens weet of je er wel een antwoord op wilt krijgen. Hier kun je zoekende zijn, ongeacht waarnaar je precies zoekt. Mensen die elkaar compleet accepteren in hun menszijn, met alle kanten die daar bij kunnen horen.
Genderdysforie lijkt vooral een situatie te zijn van onbehagen, ongemak, niet geheel jezelf zijn in je eigen vel. En ja, dat is het ook allemaal. Tegelijkertijd kun je incidenteel ook het tegendeel ervaren, gendereuforie, als je ineens gezien wordt als de persoon die je diep van binnen weet dat je bent.
Op bijeenkomsten waar ik nu kom ervaar ik dat nu en dan. Als iemand bevestigt wat ik zo zelden te horen krijg in de buitenwereld. Dat ik herkend wordt als de persoon die ik diep van binnen ben en die niet zo zichtbaar is voor de oppervlakkige kijker.
Gendereuforie ervaar ik soms ook als ik de look die ik mijzelf aanmeet goed geslaagd vind en ik mijzelf herken in de spiegel. Een gevoel dat aanhoudt zolang niemand me aanspreekt op wat ze denken dat mijn gender is, als dat afwijkt van mijn eigen beleving.
In zekere zin zou het hele genderverhaal irrelevant kunnen zijn, wat mij betreft. Een voetnoot in mijn levensverhaal. Een terzijde. Een klein dingetje dat ook bestaat, maar niet heel groot is. Toch ontdek ik juist temidden van hen die ik heb leren kennen in de wereld van genderdysforie dat het helemaal niet klein is, dat het bepaald niet af te doen is als voetnoot of terzijde.
Integendeel, het is groter dan ik mezelf toe wil staan om te voelen, omdat als ik dat gevoel zou toelaten ik mijn hele levensverhaal zie instorten als een verzonnen versie van de werkelijkheid. De vrouw die ik probeer te zijn, omdat iedereen die in mij ziet, bestaat in feite niet, ontdek ik dan. Die vrouw is een rol die ik mijzelf heb aangeleerd van toen ik als jong kind besefte dat mijn lichaam dat van een meisje was en dat dat dus niet een jongen is, hoezeer ik ook gewenst had op te zullen groeien als man.
Toen ik die gedachten alleen nog in mijn eigen hoofd liet rondzingen kon ik makkelijk doen alsof ik deed aan wensdenken en mijzelf iets voorspiegelde dat verzonnen was. Nu ik de gedachten deel en door laat dringen tot mijn bewuste denken, blijken het totaal geen verzinsels of fantasieën te zijn. Het gevoel van thuiskomen in mijzelf is daarvoor te werkelijk, te groots, te aanwezig.
En terwijl ik zoek naar een nieuwe route om te bewandelen in mijn leven, ontdek ik warmte, familiegevoel, verbondenheid, openheid en een gemeenschap waar niemand zich hoeft te verontschuldigen voor welke versie dan ook die momenteel hun werkelijkheid is. Die bijkomstigheid van mijn zoektocht levert me misschien nog wel de meeste gendereuforie op. Mogen zijn wie ik ten diepste ben, ook als dat aan de buitenkant compleet anders overkomt. En wie zou dat nou niet willen? Tevreden kunnen zijn met jezelf, ongeacht hoe je waargenomen wordt door anderen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten