Het gesprek ging verder op iets anders, ik kwam niet meer toe aan dieper ingaan op wat ik gezegd had, maar het leek me alsnog de moeite waard dat te doen.
Toen ik heel jong was heb ik zeker wel gedachten gehad waarbij ik me afvroeg waarom ik gezien werd als meisje en anderen als jongen.
Het was me niet echt duidelijk waarom dat precies was.
En in feite liet ik het daar verder bij.
Ik groeide op en tot aan mijn eerste menstruatie was mijn lichaam gewoon mijn lichaam en boeide het me niet echt hoe dat geduid werd.
Ik droeg jurken, klom in bomen, hield van knutselen en kleurboeken en speelde graag buiten. Ik vond paarden leuk en mocht op paardrijden.
Ik vond ballet ook leuk en ging als twaalfjarige op ballet.
Ik deed wat me aansprak en het was niet zo interessant of dat bij jongens of bij meisjes hoorde.
Toen begon mijn lichaam te veranderen.
Het ging ineens bulten laten ontstaan aan de voorkant van mijn lichaam. Iedereen was daar positief over en noemde het borsten, ik was vooral bang dat ze nooit meer op zouden houden met groeien.
Een a-cup werd een b-cup, toen een c-cup en vanaf dat punt begon ik te hopen op een e-cup, want ik had inmiddels uitgezocht dat je dan een borstverkleining kon krijgen. Maar natuurlijk bleef ik steken op een d-cup en kon het plan voor een verkleining de prullenbak in.
Ik werd naar Mensendieck gestuurd omdat ik door mijn snelle (borst)groei een gebogen houding had ontwikkeld.
Daar leerde ik rechtop lopen ter wille van voorkoming van rugklachten.
Dat voortaan mijn boezem ver vooruit stak probeerde ik vooral te negeren.
Ik droeg graag ruime truien of deed een gilet aan, alles om niet mijn boezem de aandacht te laten trekken. Waarom ik dat zo vervelend vond, stond ik niet werkelijk bij stil.
Zo leefde ik met mijn nieuwe vrouwelijke vormen en deed alsof dat irrelevant was, ik was immers ik, ik keek uit mijn ogen als mezelf en dat anderen me zagen als behorend tot de categorie vrouw negeerde ik bij voorkeur.
Soms liet het zich niet negeren, zoals toen ik geen oproep ontving voor militaire dienst waar ik extreem verbolgen over was, want hoezo had ik niet het recht om dienst te weigeren?
Mijn felheid klonk als feminisme en een pleidooi voor gendergelijkheid, ik stond erop serieus genomen te worden. Maar mijn protesten kwamen niet verder dan mijn ouderlijk huis, want ik zag zelf al snel in dat dit geen relevante strijd was, pleiten voor dienstplicht voor iedereen, met als reden het te kunnen weigeren.
Ik trouwde, kreeg kinderen, had een baan en het leven vergleed. Er gebeurde genoeg, ik leefde mijn leven en was blij dat ik zoons had, die ik op zou voeden als goede mannen die vrouwen serieus nemen.
Toen werd het 2024.
In het voorjaar van dat jaar vertelde mijn middelste kind me dat ze zich vrouw voelt.
We raakten erover in gesprek en de felheid uit mijn tienerjaren vlamde weer op.
Mijn onbehagen over hoe ik me niet altijd serieus genomen had gevoeld, mijn ontevredenheid over allerlei kleine en grotere zaken rondom vrouwzijn kwam weer tevoorschijn.
En toen mijn dochter haar onzekerheid of ze het wel goed zag uitte, kwam ik met de uitspraak dat je wel gek zou moeten zijn om vrouw te willen zijn in deze tijd en dat het daarmee onvoorstelbaar was in mijn ogen dat haar wens om zichzelf te zijn als vrouw een verzonnen werkelijkheid was, dit was simpelweg waar.
De herfst van dat jaar kwam en op een goede dag besloot mijn dochter eens wat dieper door te gaan op mijn begripvolle reacties op haar.
Ze stelde de vraag die alles zou veranderen.
Stel dat je morgen wakker wordt als man...- vanuit mijn tenen borrelde een gejuich op - ...en iedereen behandelt je vervolgens als man, ziet je als man....en stel dat er dan een knop is waarmee je weer terug naar vrouw kunt, zou je die knop gebruiken?
Hartgrondig knalde ik er een nee uit. Natuurlijk niet! Man zijn is een droom waar ik niet uit wakker wil worden.
Ineens drong tot me door dat dat dus ook mogelijk is, man zijn, in transitie gaan om dat ook voor de buitenwereld zichtbaar te maken.
Er ging een wereld voor me open.
Ik realiseerde me dat ik dit verlangen, dit gevoel dat ik als man de wereld in kijk, zo diep in mijzelf had weggestopt dat ik dacht dat het een verzinsel was.
Maar dat was het niet.
Ondanks alles wat ik gedaan had om een goede vrouw te zijn, met de juiste kleding, met de juiste schoenen, met handtassen en zonder zakken waar iets in past, was het nooit genoeg geweest, omdat het simpelweg niet klopte.
Twee jaar geleden is het pas dat ik aan mezelf toegaf dat ik niet ben wie iedereen van me gemaakt heeft, inclusief ikzelf, maar dat ik iemand ben die nu nog wat onzichtbaar is en gaandeweg meer en meer tevoorschijn zal gaan komen.
Twee jaar geleden is het pas dat ik besloot nooit te drukken op de knop die me weg zou voeren uit het wonder dat wakker worden als man zou betekenen.
In de afgelopen twee jaar ben ik meer en meer gaan ontdekken van wat mij mij maakt.
Sommige dingen zijn te duiden als vrouwelijk of mannelijk, maar in de kern beoordeel ik tegenwoordig alles vanuit de vraag 'past dit wel of niet bij mij?'
Weinig immers is specifiek mannelijk of vrouwelijk.
Je houdt ervan of je houdt er niet van kan voor zo goed als alles gelden, of het nu gaat om de lengte van je haar, de kleur van je nagels of de hakken onder je schoenen.
Of het nu gaat om de kleuren en patronen van je kleding of de snit ervan, alles is mogelijk zolang je het zelf ervaart als passend bij jou.
Twee jaar geleden wist ik nog van niets.
Het klopt en is tegelijkertijd niet het hele verhaal gebleken.
